(Argazkia: Xabier Erkizia)
Denbora eta espazio berean txandaka lantzen diren bi proiektu ditut. Elkarri eusten diote eta elkar osatzen dute.
Gorputzaren soinuak lanean entzumenaren zentzutik, sentikortasunetik, sotiltasunetik eta aurreko guztiarekiko konfiantzatik. Entzumenaren bidez kaltetua izatea eta gorputzarekiko harremana aurkitzea, mugimendu sotila eta gertatzen ari denaz, hautematen dudanaz fidatzea.
Mikrokosmos zehatzen arteko paralelismoak aurkitzen ditut; barne-soinuak (nire gorputzean), hiri-gorputzen soinuak, landa-gorputzen soinuak eta abar, eta begi-bistako ezberdintasunek ez dizkidate antzekotasun handiak agerian uzten. Orain, berriz, deszifratzen errazagoak dira, eta, aurkitu ditudanean, saihestezinak.
Gainezkan, berriz, sentikortasun hurbilarekin sotiltasunarekin, eta are gutxiago konfiantzareki, lotzen ez naizenea lan egiten dut. Hainbat modutan idatzitako dokumentua, nora doan ikustea lortzen ez dudana, testuak idazten ditut, audioak grabatzen ditut, eguneroko batean trabak apuntatzen ditut, eta abar, bideo dokumental bat, liburu bat, erakusketa bat edo dena delakoa sortzeko helburuarekin.
Sorkuntza-prozesuetan beti gainbeheraren fasetik pasatzen naizela jakinda, espazio kontziente bat ematea erabaki dut, harrapatzen zaila dena. Batak bestea babesten du, eta elkarrekiko harreman horren bidez existitzen dira.
Laguntzez ari garela, Gorputzaren soinuak Nafarroako Gobernuak finantzatzen du, La Faktoria coreografic center eta Cenro Huarteren laguntzarekin, eta orain Azalak ere laguntzen du.
Ghislaine Verano (Iruñea, 1974) dantzaria, sortzailea eta ikertzailea da. Dantza klasikoan trebatu zen Pablo Sarasate kontserbatorioan, eta, ondoren, dantza garaikideko hainbat teknikatan trebatu zen Javier Redrado, Carmen Larraz, Idoia Zabaleta, Julien Hamilton, Naoko Ito, Daniel Lepkof, Michele Man, Germán Jauregi, Marta Coronado eta abarrekin. Bere garaian, inprobisazioan, site specific eta performancean espezializatu zen, nahiz eta bideo piezak, musika eta abar ere egin dituen. Inmediaciones Jaialdia zuzentzen du, 2010etik 2016ra bitarteko lau ediziotan. 2019 eta 2020 artean, p.i.c.a estudio-taldeko kidea izan zen, sormen artistikoko prozesuetan talde-irudimeneko programa. Bere gaur egungo interesak zaintza eta errespetu sakonetik abiatuta sortzearen inguruan kokatzen dira, sentibera eta sotila dena. Bere azken piezak hauek dira: Autorretrato, LoBueno, La realidad como imposible instalación Audiovisual, La Realidad, LoBuenoII.visita, LoBuenoII.Bazkaria, LoBuenoII.masaje eta LoBuenoII.meditazioa. bideoa. Nafarroako Gobernuaren DNA 2020 egoitza, Huarte Zentroa, Civican eta Azala jaso ditut.
